Ε΄ Κυριακή Νηστειών - Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Εκπλήσσεται και απορεί ο άνθρωπος μπροστά στην φοβερή δύναμη της Μετανοίας. Ποιός αμαρτωλός θα διαβάσει τον σημερινό βίο και δεν θα λάβει θάρρος; Ποιος απελπισμένος για τις αμαρτίες του δεν θα ποθήσει την μετάνοια;

 Η αγάπη, η δίψα και η επιθυμία της αμαρτωλής ψυχής βλέποντας τα παραδείγματα των Αγίων της Εκκλησίας, μας οδηγούν στην σωτηρία. Η Εκκλησία δεν είναι ένας χώρος δικαίων αλλά ένα θεραπευτήριο ψυχών, διότι βλέπουμε οι εσπερινοί αμαρτωλοί  εις τας πρωίας να είναι σώφρονες.  

 Εάν ο Θεός τιμωρούσε τους αμαρτωλούς και δεν τους έδινε καιρό μετανοίας, ο κόσμος όλος θα καταστρεφόταν και θα χανόταν τελείως. Η μακροθυμία του Θεού μετέβαλε τον τελώνη Ματθαίο σε Ευαγγελιστή, τον  διώκτη Παύλο σε κήρυκα του Ευαγγελίου, την πόρνη Μαρία την Αιγυπτία σε Οσία, τον ληστή επάνω στο Σταυρό σε πρώτο πολίτη του παραδείσου. Ο Κύριος μας λέει: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» και «Αμήν λέγω υμίν ότι οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού». Η μετάνοια είναι δώρο ουράνιο. Ούτε τον ανήθικο αποπέμπει, ούτε τον υβριστή απομακρύνει, ούτε το βλάσφημο εκδιώκει, ούτε τον υπερήφανο, αλλά τους μεταβάλλει όλους, η μετάνοια είναι χωνευτήρι της αμαρτίας. Μην παραξενευτείς λοιπόν αν δεις τον πρώην μέθυσο τώρα να μην πίνει αλλά να νηστεύει, αν δεις τον άλλοτε βλάσφημο τώρα να μίλα για το Θεό, αν δεις εκείνον που άλλοτε μόλυνε το στόμα του με αισχρά λόγια, να καθαρίζει τώρα τη ψυχή του με θείους ύμνους, δόξαζε τον Θεό για την ευσπλαχνία του και μη  ξεχνάς « ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν». Ας κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα, ας έλθουμε στην Εκκλησία και από άγριοι με την χάρη του Θεού  θα γίνουμε Άγιοι.  

Πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά στο τέλος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία μας, τιμά την Οσία Μαρία την Αιγυπτία και προβάλλει το βίο της σαν παράδειγμα προς μίμηση για όλου εμάς.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε τον 6ον αιώνα. Όταν ήταν ακόμη 12 ετών έφυγε από τους γονείς της και πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου επί 17 χρόνια έζησε άσωτη ζωή παρασύροντας πολλούς ανθρώπους στην καταστροφή. Μετά από περιέργεια θέλησε να βρεθεί στα Ιεροσόλυμα για τη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συνέχισε την αμαρτωλή ζωή. Όταν θέλησε να μπει στο ναό της Αναστάσεως και να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, ένοιωσε κάποιαν αόρατη δύναμη να την εμποδίζει να μπει, ενώ το πλήθος έμπαινε ανεμπόδιστα. Τέσσερις φορές προσπάθησε αλλά μάταια. Η καρδία της πληγώθηκε αφάνταστα και από το γεγονός αυτό έστρεψε το βλέμμα της στην εικόνα της Παναγίας και της υποσχέθηκε ότι εάν την αφήσει να μπει και να προσκυνήσει τον Σταυρό του Κυρίου  δεν θα μόλυνε πια το σώμα της με πονηρές επιθυμίες και ηδονές. Έβαλε μεσίτρια και εγγυήτρια της Παναγιά μας. Αυτή τη φορά μπήκε χωρίς δυσκολία στην εκκλησία, προσκύνησε με ευλάβεια και δάκρυα και αμέσως έφυγε για να τηρήσει την υπόσχεση της. Μην γνωρίζοντας προς τα που να κατευθυνθεί άκουσε την φωνή της Παναγίας να της λέει, πέρασε τον Ιορδάνη και εκεί θα βρεις ανάπαυση. Αφού πέρασε τον Ιορδάνη έζησε μέσα στην έρημο. Εκεί επί 47 χρόνια χωρίς να δει άνθρωπο αλλά, έχοντας μοναδικό της θεατή τον Θεό,  έζησε ζωή μετανοίας με αμέτρητα δάκρυα, προσευχές, νηστείες αλλά και αμέτρητους πειρασμούς και επιθέσεις από τον διάβολο.

Προς το τέλος της ζωής της συνάντησε έναν ερημίτη που λεγόταν Ζωσιμάς. Σε αυτόν εξομολογήθηκε όλη την ζωή της και τον παρακάλεσε να της φέρει τα άχραντα μυστήρια για να κοινωνήσει. Εκείνος το έκανε την επόμενη χρονιά  την Μεγάλη Πέμπτη. Αλλά τον άλλο χρόνο, ξαναγυρνώντας ο Ζωσιμάς την βρήκε νεκρή, ξαπλωμένη στη γη και κοντά της ένα σημείωμα, που έγραφε: «Αββά Ζωσιμά, Θάψον ώδε το σώμα της Αθλίας Μαρίας. Απέθανον την αυτήν ημέραν, καθ' ην εκοινώνησα των αχράντων Μυστηρίων. Εύχου υπέρ εμού»